عیدی

سلام به همه عزیزان بخصوص دولت آبادی های گل

 

قبل از هر چیز پیشاپیش اربعین حسینی رو به همتون تسلیت میگم

و بعد هم فرا رسیدن بهار و عید نوروز رو به خدمتتون تبریک میگم و

براتون آرزوی سالی خوب و پر برکت رو دارم.

 

باید یه خبر خوش به دولت آبادی های عزیز بدم اونم اینکه اگر هر

 کدوم از دولت آبادی های عزیز که در اراک هستید و بخواهید که از

 اینترنت استفاده کنید میتونید برای من در اولین پست از وبلاگ در

 قسمت نظرات پیام بزارید تا من کارت اینترنت رو با ۲۵٪ تخفیف بهتون

 ارائه کنم. فقط کافیه در قسمت نظرات برام پیام بزارید و اگر هم

 مایلید تلفن تماستون رو بدید تا باهاتون تماس بگیرم و کارت رو بهتون

 بدم .

 

اینم یه عیدی ناقابل از طرف مدیریت وبلاگ برای شما عزیزان

|+|

تفسیر آیات فرائت شده در این هفته

ماجراى گاو بنى اسرائيل !.

از ايـن آيـه بـه بعد بر خلاف آنچه تا به حال در سوره بقره پيرامون بنى اسرائيل خوانده ايم كه همه بطور فشرده و خلاصه بود, ماجرايى به صورت مشروح آمده .
مـاجـرا (آن گـونـه كـه از قـرآن و تـفـاسير بر مى آيد) چنين بود كه يكنفر ازبنى اسرائيل به طرز مرموزى كشته مى شود, درحالى كه قاتل به هيچ وجه معلوم نيست .
در مـيـان قـبـايـل و اسـباط بنى اسرائيل نزاع درگير مى شود, داورى را براى فصل خصومت نزد موسى (ع ) مى برند و حل مشكل را از او خواستار مى شوند موسى (ع )با استمداد از لطف پروردگار از طريق اعجازآميزى به حل اين مشكل چنانكه درتفسير آيات مى خوانيد مى پردازد.
نـخـسـت مى گويد: ((به خاطر بياوريد هنگامى را كه موسى به قوم خود گفت بايد گاوى را سر ببريد)) (واذ قال موسى لقومه ان اللّه يامركم ان تذبحوا بقرة ).
آنـهـا از روى تـعجب ((گفتند: آيا ما را به مسخره گرفته اى ))؟! (قالوآ اتتخذناهزوا) ((موسى در پاسخ آنان گفت : به خدا پناه مى برم كه از جاهلان باشم )) (قال اعوذ باللّه ان اكون من الجاهلين ).
يـعـنـى اسـتـهزا نمودن و مسخره كردن , كار افراد نادان و جاهل است , و پيامبرخدا هرگز چنين نيست .
(آيـه 68)ـ پـس از آن كه آنها اطمينان پيدا كردند استهزايى در كار نيست و مساله جدى مى باشد ((گفتند: اكنون كه چنين است از پروردگارت بخواه براى ما مشخص كند كه اين چگونه گاوى بايد باشد))؟! (قالواادع لنا ربك يبين لنا ماهى ).
بـه هـر حال , موسى در پاسخ آنها ((گفت : خداوند مى فرمايد بايد ماده گاوى باشد كه نه پير و از كـار افتاده و نه بكر و جوان بلكه ميان اين دو باشد)) (قال انه يقول انها بقرة لا فارض ولا بكر عوان بين ذلك ).
و براى اين كه آنها بيش از اين مساله را كش ندهند, و با بهانه تراشى فرمان خدا را به تاخير نيندازند در پـايـان سـخـن خود اضافه كرد: ((آنچه به شما دستور داده شده است انجام دهيد)) (فافعلوا ما تؤمرون ).
(آيه 69)ـ ولى باز آنها دست از پرگويى و لجاجت برنداشتند و ((گفتند: ازپروردگارت بخواه كه براى ما روشن كند كه رنگ آن بايد چگونه باشد))؟! (قالواادع لنا ربك يبين لنا ما لونها).
مـوسـى (ع ) در پـاسـخ ((گـفـت : خـدا مـى فـرمايد: گاو ماده اى باشد زرد يكدست كه رنگ آن بينندگان را شاد و مسرور سازد)) (قال انه يقول انها بقرة صفرآ فاقـع لونها تسر الناظرين ).
عـجـب ايـن اسـت كـه باز هم به اين مقدار اكتفا نكردند و هر بار با بهانه جويى كارخود را مشكلتر ساخته , و دايره وجود چنان گاوى را تنگتر نمودند.
(آيه 70)ـ باز ((گفتند: از پروردگارت بخواه براى ما روشن كند اين چگونه گاوى بايد باشد))؟ از نظر نوع كار كردن (قالوا ادع لنا ربك يبين لنا ماهى ).
((چرا كه اين گاو براى ما مبهم شده )) (ان البقر تشابه علينا).
((و اگر خدا بخواهد ما هدايت خواهيم شد))! (وانا ان شاللّه لمهتدون ).
(آيـه 71)ـ مـجـددا ((موسى گفت : خدا مى فرمايد: گاوى باشد كه براى شخم زدن , رام نشده , و براى زراعت آبكشى نكند)) (قال انه يقول انها بقرة لاذلـول تثير الا رض ولا تسقى الحرث ).
((و از هر عيبى بركنار باشد)) (مسلمة ).
و حتى ((هيچ گونه رنگ ديگرى در آن نباشد)) (لاشية فيها).
در ايـنـجـا كـه گـويـا سؤال ديگرى براى مطرح كردن نداشتند ((گفتند: حالا حق مطلب را ادا كردى ))! (قالوا الا ن جئت بالحق ).
سـپـس گـاو را با هر زحمتى بود به دست آوردند ((و آن را سر بريدند, ولى مايل نبودند اين كار را انجام دهند))! (فذبحوها وما كادوا يفعلون ).
(آيه 72)

|+|

ترجمه آیات قرائت شده در جلسه این هفته

در روز پنجشنبه ۲۵/۱۲/۸۴ آخرین جلسه قرائت قرآن در سال ۸۴

برگزارشد.در این جلسه آیات ۶۷ تا ۷۱ از سوره مبارکه بقره 

 قرائت شد و مورد بحث قرار گرفت.در این پست

ترجمه آبات و در پست بعدی تفسیر آبات رو میتوانید مطالعه کنید.

 

التماس دعا

 

و (به ياد آوريد) هنگامى را كه موسى به قوم خود گفت: «خداوند به

شما دستور مى‏دهد ماده‏گاوى را ذبح كنيد (و قطعه‏اى از بدن آن را به

مقتولى كه قاتل او شناخته نشده بزنيد، تا زنده شود و قاتل خويش را

معرفى كند; و غوغا خاموش گردد.)» گفتند: «آيا ما را مسخره

مى‏كنى؟» (موسى) گفت: «به خدا پناه مى‏برم از اينكه از جاهلان

باشم!» (67)

 

گفتند: «(پس) از خداى خود بخواه كه براى ما روشن كند اين

ماده‏گاو چگونه ماده‏گاوى باشد؟ س‏ذللّه گفت:

 خداوند مى‏فرمايد: «ماده‏گاوى است كه نه پير و از كار افتاده باشد،

ونه بكر و جوان; بلكه ميان اين دو باشد. آنچه به شما دستور داده

شده، (هرچه زودتر) انجام دهيد.» (68)

 

گفتند: «از پروردگار خود بخواه كه براى ما روشن سازد

رنگ آن چگونه باشد؟ « گفت: خداوند مى‏گويد: «گاوى باشد زرد

 يكدست،كه رنگ آن، بينندگان را شاد و مسرور سازد.» (69)

 

گفتند: «از خدايت بخواه براى ما روشن كند كه چگونه گاوى

بايد باشد؟ زيرا اين گاو براى ما مبهم شده! و اگر خدا بخواهد ما هدايت

خواهيم شد!» (70)

 

گفت: خداوند مى‏فرمايد: «گاوى باشد كه نه براى شخم زدن

رام شده;و نه براى زراعت آبكشى كند; از هر عيبى بركنار باشد،

 و حتى هيچ‏گونه رنگ ديگرى در آن نباشد.» گفتند: «الان حق

مطلب را آوردى!» سپس (چنان گاوى را پيدا كردند و) آن را سر

بريدند; ولى مايل نبودنداين كار را انجام دهند. (71)

|+|

یا حسین

اینم شعری زیبا از آقای امیر حسین مدرس که با زحمت فراوان و به سفارش مادرم تهیه کردم و در این

پست برای شما هم گزاشتم تا بخونید و لذت ببرید.

التماس دعا

 

(((((يا حسين)))))

 

 

خواب ديدم خواب اينکه مرده ام        

 

                                خواب ديدم خسته و افسرده ام

 

روی من خروارها از خاک بود           

 

                                 وای قبر من چه وحشتناک بود

 

تا ميان گور رفتم دل گرفت              

 

                                قبرکن سنگ لحد را گل گرفت

 

بالش زير سرم از سنگ بود            

 

                                غرق وحشت بود گور و تنگ بود

 

خسته بودم هيچکس يارم نشد       

 

                                 زان ميان يک تن خريدارم نشد

 

هرکه آمدپيش حرفی راندورفت        

 

                                  سوره حمدی برايم خواند و رفت

 

نه شفيقی نه رفيقی نه کسی      

 

                                  ترس بود و وحشت و دلواپسی

 

آمدند از راه نزديک دو ملک             

 

                                  تيره شد در پيش چشمانم فلک

 

يک ملک گفتابگونام توچيست         

 

                                   آن يکی گفتا بگو رب تو کيست

 

ای گنهکار سيه دل بسته سر        

 

                                   نام اربابان خود يک يک ببر

 

ما که ماموران حق داوريم             

 

                                   نک ترا سوی جهنم ميبريم

 

ديگر آنجا عذر خواهی دير بود         

 

                                   دست و پايم بسته در زنجير بود

 

نا اميد از هر کجا و دل فکار            

 

                                   می کشيدندم به خفت سوی نار

 

ناگهان الطاف حق آغاز شد            

 

                                   از جنان در های رحمت باز شد

 

مردی آمد از تبار آسمان                

 

                                   نور پيشانيش فوق از کهکشان

 

بر سرش دستار سبزی بسته بود   

 

                                   بر دلم مهرش عجب بنشسته بود

 

از قدوم آن نگار مه جبين               

 

                                   از جلال حضرت عشق آفرين

 

دو فلک سر را به زير انذاختند         

    

                                   بال خود را فرش راهش ساختند

 

غرق حيرت داشتند اين زمزمه       

 

                                    آمده اينجا حسين فاطمه(س)

 

سوی من آمد مرا شرمنده کرد      

 

                                    مهربانانه به رويم خنده کرد

 

گفت آزادش کنيد اين بنده را          

 

                                   خانه آبادش کنيد اين بنده را

 

اينکه اينجااينچنين تنها شده           

 

                                   کام او با تربت ما وا شده

 

مادرش اورابه عشق من زاده است 

 

                                    گريه کرده بعد شيرش داده است

 

سينه چاک آل  زهرا بوده است      

 

                                     سينه اش راوقف هيئت کرده است

 

بارها بر من محبت کرده است       

 

                                    چای ريز مجلس ما بوده است

 

اسم من راز و نيازش بوده است     

 

                                    خاک من مهر نمازش بوده است

 

پرچم من را به دوشش می کشيد  

 

                                    پا برهنه در عزايم میدويد

 

اقتدا بر خواهرم زينب نمود            

 

                                    گاه میشد صورتش بهرم کبود

 

تا که دنيا بوده از من دم زده          

 

                                    او غذای روضه ام را هم زده

 

اينکه در پيش شما گرديده بد        

 

                                    جسم وجانش بوی روضه ميدهد

 

حرمت ما را به دنيا پاس داشت      

 

                                     ارتباط تنگ با عباس داشت

 

نذر عباسم به تن کرده کفن          

 

                                     روز عاشورا شده سقای من

 

گريه کرده چون برای اکبرم           

 

                                     با خود او را نزد زهرا ميبرم

 

هر که باشد او برايم بنده است      

 

                                     اوبسوزدصاحبش شرمنده است

 

در مرامم نيست او تنها شود         

 

                                    باعث خوشحالی اعدا شود

 

در قيامت عطر بويش مي دهم      

 

                                    پيش مردم آبرويش مي دهم

 

آنکه بالاتر به روز سرنوشت          

 

                                     می شودهمسايه من دربهشت

 

آری آری هر که پا بست من است  

 

                                     نامه اعمال او دست من است

|+|

میلاد امام موسی کاظم بر تمام مسلمین بالاخص شیعیان جهان مبارک باد.

|+|

تصاویری از کاظمین

|+|

تصاویری از کاظمین

 

 

|+|

موسى كاظم (ع) و هدايت بشر حافى

موسى كاظم (ع) و هدايت بشر حافى

 

روزى امام كاظم (ع) از كوچه‏اى در بغداد عبور مى‏كرد. به

خانه‏اى رسيد كه صداى ساز و آواز و پايكوبى از درون آن

به گوش مى‏رسيد و نشان مى‏داد كه اهل اين خانه در

ناز و نعمت و هوا و هوس و خوشگذرانى غرقند.

در اين هنگام كنيزى براى ريختن خاكروبه از خانه بيرون

آمد. امام كاظم (ع) از او پرسيد: آيا صاحب اين خانه آزاد

است يا بنده؟ كنيز پاسخ داد: آزاد است. امام (ع) فرمود:

راست گفتى، اگر بنده بود از مولاى خويش پروا مى‏كرد.

كنيز به درون خانه برگشت. بُشر (صاحب خانه) از او

پرسيد: چرا در ريختن خاكروبه تأخير داشتى؟ كنيز جريان

گفتگو با مرد غريب - امام كاظم (ع)- را براى او شرح داد.

پيام امام (ع)، بُشر را به خود آورد و او را از خواب غفلت

بيدار كرد و چنان تأثيرى در جان او نهاد كه بى‏اختيار از جا

برخاست و بدون اين كه لباس و كفش خود را بپوشد در

پى امام (ع) به راه افتاد و شتابان خود را به ايشان

رساند و از امام (ع) خواست كه آن كلمات دلنشين را

دوباره براى او بيان كند.

امام (ع) سخنانى چند درباره دورى از گناه و رها كردن

مظاهر فريبنده دنيا و دنياپرستى و نيز توجه به معنويات و

عبادات با او گفت. بيانات امام (ع)، آبى سرد بر آهن

گداخته بُشر بود، جان او را تكان داد و تغييرى در وى به

وجود آورد، به طورى كه در محضر امام (ع) اظهار

شرمندگى كرده و به دست آن حضرت توبه نمود و از آن

زمان، به سلك عارفان پيوست و دنياپرستى را رها كرد و

به بُشر «حافى» (پابرهنه) معروف شد؛ زيرا هنگامى كه

به دنبال امام (ع) دويد و به دست امام (ع) هدايت يافت،

پا برهنه بود و از آن پس تا آخر عمرش پابرهنه ماند.(1)

|+|

عنايت امام كاظم عليه السلام به شيعيان(علي بن يقطين)

عنايت امام كاظم عليه السلام به شيعيان

 

(علي بن يقطين)

  

روزى هارون الرشيد مقدارى لباس از جمله جبّه زرباف

سياه رنگى را كه پادشاه روم به هارون فرستاده بود به

عنوان قدردانى به على بن يقطين(وزير هارون كه از

شيعيان امام كاظم(ع) بود) ، هديه كرد.

 

على بن يقطين تمام آن لباسها، همراه همان جبه و

مبلغى پول و خمس ‍ اموال خود را كه معمولا به حضرت

مى داد، به محضر امام كاظم فرستاد. امام عليه السلام

پول و لباسها را قبول كرد اما جبه را به وسيله آورنده

بازگرداند و نامه اى به على بن يقطين نوشت و در آن

تأكيد كرد جبه را نگهدار و آن را هرگز از دست مده ! چون

به زودى به آن نيازمند خواهى شد.

 

على بن يقطين علت برگرداندن جبه را نفهميد و به شك

افتاد در عين حال آن را محفوظ نگه داشت .

 

چند روز گذشت ، على به يكى از غلامان خدمتگزارش

خشمناك شد و او را از كار بركنار كرد. غلام متوجه بود

على بن يقطين هوادار امام كاظم است ، ضمنا از

فرستادن هديه ها نيز باخبر بود لذا پيش هارون رفت و از

او سخن چينى كرد، گفت :على بن يقطين موسى بن

جعفر را امام مى داند و هر سال خمس اموال خود را به

ايشان مى فرستد، به طورى كه جبه اى را كه خليفه

براى احترام از وى داده بود همراه خمس اموال فرستاد.

 

هارون الرشيد بسيار غضبناك شد گفت : بايد اين قضيه را

كشف كنم. اگر صحت داشته باشد على را خواهم

كشت . همان لحظه دستور داد على را بياوريد همين كه

آمد، گفت :جبه اى را كه به تو دادم چه كردى ؟

 

گفت : نزد من است آن را عطر زده ، در جعبه اى در

بسته محفوظ نگه مى دارم ، هر صبح و شام در جعبه باز

كرده به عنوان تبرك آن را مى بوسم و دوباره به جايش

مى گذارم .

 هارون گفت : هم اكنون آن را بياور!

 على گفت : هم اكنون حاضرش مى كنم ، به يكى از

غلامان خود گفت : برو كليد فلان اتاق را از كنيز كليددار

بگير اتاق را كه باز كردى فلان صندوق را بگشا! جعبه اى

را كه رويش مهر زده ام بياور! طولى نكشيد غلام جعبه

مهر شده را آورد و در مقابل هارون گذاشت . دستور داد

جعبه را باز كردند.

 

هنگامى كه هارون جبه را با آن كيفيت ديد كه عطرآگين

است خشمش ‍ فرو نشست ، به على بن يقطين گفت :

جبه را به جايش بازگردان و به سلامت برو! هرگز حرف

سخن چينان را درباره تو نخواهم پذيرفت و نيز دستور داد

به على جايزه بدهند.

سپس امر كرد به سخن چين هزار تازيانه بزنند در حدود

پانصد تازيانه زده بودند كه از دنيا رفت .

 

برگرفته از كتاب : داستانهاى بحارالانوار، اثر: محمود ناصرى

|+|

چهل حدیث از حضرت امام کاظم (ع)

 

قالَ الاِْمامُ الْكاظم(علیه السلام):

1- تعقّل و معرفت

«ما بَعَثَ اللّهُ أَنْبِیاءَهُ وَ رُسُلَهُ إِلی عِبادِهِ إِلاّ لِیعْقِلُوا عَنِ اللّهِ، فَأَحْسَنُهُمُ اسْتِجابَهً أَحْسَنُهُمْ مَعْرِفَةً لِلّهِ، وَ أَعْلَمُهُمْ بِأَمْرِ اللّهِ أَحْسَنُهُمْ عَقْلاً وَ أَعْقَلُهُمْ أَرْفَعُهُمْ دَرَجَةً فِی الدُّنْیا وَ الاْخِرَةِ.»:

خداوند پیامبران و فرستادگانش را به سوی بندگانش بر نینگیخته، مگر آن كه از طرف خدا تعقّل كنند. پس نیكوترینشان از نظر پذیرش، بهترینشان از نظر معرفت به خداست، و داناترینشان به كار خدا، بهترینشان از نظر عقل است، و عاقلترین آنها، بلند پایه ترینشان در دنیا و آخرت است.

---

2- حجّت ظاهری و باطنی

«إِنَّ لِلّهِ عَلَی النّاسِ حُجَّتَینِ، حُجَّةً ظاهِرَةً وَ حُجَّةً باطِنَةً، فَأمّا الظّاهِرَةُ فَالرُّسُلُ وَ الاَْنْبِیاءُ وَ الاَْئِمَّةُ وَ أَمَّا الْباطِنَةُ فَالْعُقُولُ.»:

همانا برای خداوند بر مردم دو حجّت است، حجّت آشكار و حجّت پنهان، امّا حجّت آشكار عبارت است از: رسولان و پیامبران و امامان; و حجّت پنهانی عبارت است از عقول مردمان.

---

3- صبر و گوشه گیری از اهل دنیا

«أَلصَّبْرُ عَلَی الْوَحْدَةِ عَلامَةُ قُوَّةِ الْعَقْلِ، فَمَنْ عَقَلَ عَنِ اللّهِ تَبارَكَ وَ تَعالی إِعْتَزَلَ أَهْلَ الدُّنْیا وَ الرّاغِبینَ فیها وَ رَغِبَ فیما عِنْدَ رَبِّهِ وَ كانَ اللّهُ آنِسَهُ فِی الْوَحْشَةِ وَ صاحِبَهُ فِی الْوَحْدَةِ، وَ غِناهُ فِی الْعَیلَةِ وَ مُعِزَّهُ فی غَیرِ عَشیرَة.»:

صبر بر تنهایی، نشانه قوّت عقل است، هر كه از طرف خداوند تبارك و تعالی تعقّل كند از اهل دنیا و راغبین در آن كناره گرفته و بدانچه نزد پروردگارش است رغبت نموده، و خداوند در وحشت انیس اوست و در تنهایی یار او، و توانگری اوست در نداری و عزّت اوست در بی تیره و تباری .
 

---

4- عاقلان آینده نگر

«إِنَّ الْعُقَلاءَ زَهَدُوا فِی الدُّنْیا وَ رَغِبُوا فِیالاْخِرَةِ لاَِنَّهُمْ عَلِمُوا أَنَّ الدُّنْیا طالِبَةٌ وَ مَطْلُوبَةٌ وَ الاْخِرَةُ طالِبَةٌ وَ مَطْلُوبَةٌ مَنْ طَلَبَ الاْخِرَةَ طَلَبَتْهُ الدُّنْیا حَتّی یسْتَوْفی مِنْها رِزْقَهُ، وَ مَنْ طَلَبَ الدُّنْیا طَلَبَتْهُ الاْخِرَةُ فَیأْتیهِ الْمَوْتُ فَیفْسِدُ عَلَیهِ دُنْیاهُ وَ آخِرَتَهُ.»:

به راستی كه عاقلان، به دنیا بی رغبتند و به آخرت مشتاق; زیرا می دانند كه دنیا خواهانست و خواسته شده و آخرت هم خواهانست و خواسته شده، هر كه آخرت خواهد دنیا او را بخواهد تا روزی خود را از آن دریافت كند، و هر كه دنیا را خواهد آخرتش به دنبال است تا مرگش رسد و دنیا و آخرتش را بر او تباه كند.
 

---

5- تضرّع برای عقل

«مَنْ أَرادَ الْغِنی بِلا مال وَ راحَةَ الْقَلْبِ مِنَ الْحَسَدِ وَ السَّلامَةَ فِی الدّینِ فَلْیتَضَّرَعْ إِلَی اللّهِ فی مَسْأَلَتِهِ بِأَنْ یكْمِلَ عَقْلَهُ، فَمَنْ عَقَلَ قَنَعَ بِما یكْفیهِ وَ مَنْ قَنَعَ بِما یكْفیهِ اسْتَغْنی وَ مَنْ لَمْ یقْنَعْ بِما یكْفیهِ لَمْ یدْرِكِ الْغِنی أَبَدًا.»:

هر كس بینیازی خواهد بدون دارایی، و آسایش دل خواهد بدون حسد، و سلامتی دین طلبد، باید به درگاه خدا زاری كند و بخواهد كه عقلش را كامل كند، هر كه خرد ورزد، بدانچه كفایتش كند قانع باشد. و هر كه بدانچه او را بس باشد قانع شود، بینیاز گردد. و هر كه بدانچه او را بس بُوَد قانع نشود، هرگز به بینیازی نرسد.
 

---

6- دیدار با مؤمن برای خدا

«مَنْ زارَ أَخاهُ الْمُؤْمِنَ لِلّهِ لا لِغَیرِهِ، لِیطْلُبَ بِهِ ثَوابَ اللّهِ وَ تَنَجُّزَ ما وَعَدَهُ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ وَكَّلَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ سَبْعینَ أَلْفِ مَلَك مِنْ حینَ یخْرُجُ مِنْ مَنْزِلِهِ حَتّی یعُودَ إِلَیهِ ینادُونَهُ: أَلا طِبْتَ وَ طابَتْ لَكَ الْجَنَّةُ، تَبَوَّأْتَ مِنَ الْجَنَّةِ مَنْزِلاً.»:

هر كس ـ فقط برای خدا نه چیز دیگر ـ به دیدن برادر مؤمنش رود تا به پاداش و وعده های الهی برسد، خداوند متعال، از وقت خروجش از منزل تا برگشتن او، هفتاد هزار فرشته بر او گمارد كه همه ندایش كنند: هان! پاك و خوش باش و بهشت برایت پاكیزه باد كه در آن جای گرفتی.
 

---

7- مروّت، عقل و بهای آدمی

«لا دینَ لِمَنْ لا مُرُوَّةَ لَهُ، وَ لا مُرُوَّةَ لِمَنْ لا عَقْلَ لَهُ، وَ إِنَّ أَعْظَمَ النّاسِ قَدْرًا الَّذی لایرَی الدُّنْیا لِنَفْسِهِ خَطَرًا، أَما إِنَّ أَبْدانَكُمْ لَیسَ لَها ثَمَنٌ إِلاَّ الْجَنَّةَ، فَلا تَبیعوها بِغَیرِها.

كسی كه جوانمردی ندارد، دین ندارد; و هر كه عقل ندارد، جوانمردی ندارد. به راستی كه باارزشترین مردم كسی است كه دنیا را بری خود مقامی نداند، بدانید كه بهای تن شما مردم، جز بهشت نیست، آن را جز بدان مفروشید.
 

---

8- حفظ آبروی مردم

«مَنْ كَفَّ نَفْسَهُ عَنْ أَعْراضِ النّاسِ أَقالَهُ اللّهُ عَثْرَتَهُ یوْمَ الْقِیمَةِ وَ مَنْ كَفَّ غَضَبَهُ عَنِ النّاسِ كَفَّ اللّهُ عَنْهُ غَضَبَهُ یوْمَ الْقِیمَةِ.»:

هر كه خود را از ریختن آبروی مردم نگه دارد، خدا در روز قیامت از لغزشش می گذرد، و هر كه خشم خود را از مردم باز دارد، خداوند در روز قیامت خشمش را از او باز دارد.
 

---

9- عوامل نزدیكی و دوری به خدا

«أَفْضَلُ ما یتَقَرَّبُ بِهِ الْعَبْدُ إِلَی اللّهِ بَعْدَ الْمَعْرَفَةِ بِهِ الصَّلاةُ وَ بِرُّ الْوالِدَینِ وَ تَرْكُ الْحَسَدِ وَ الْعُجْبِ وَ الْفَخْرِ.»:

بهترین چیزی كه به وسیله آن بنده به خداوند تقرّب می جوید، بعد از شناختن او، نماز و نیكی به پدر و مادر و ترك حسد و خودبینی و نیز ترک به خود بالیدن است.
 

---

10- عاقل دروغ نمیگوید

«إِنَّ الْعاقِلَ لا یكْذِبُ وَ إِنْ كانَ فیهِ هَواهُ.»:

همانا كه عاقل دروغ نمی گوید، گرچه طبق میل و خواسته او باشد.
 

---

11- حكمت كم گویی و سكوت

«قِلَّةُ الْمَنْطِقِ حُكْمٌ عَظیمٌ، فَعَلَیكُمْ بِالصَّمْتِ، فَإِنَّهُ دَعَةٌ حَسَنَةٌ وَ قِلَّةُ وِزْر، وَ خِفَّةٌ مِنَ الذُّنُوبِ.»:

كم گویی ، حكمت بزرگی است، بر شما باد به خموشی كه شیوه ی نیكو و سبك بار و سبب تخفیف گناه است.
 

---

12- هرزه گویی بی حیا

«إِنَّ اللّهَ حَرَّمَ الْجَنَّةَ عَلی كُلِّ فاحِش قَلیلِ الْحَیاءِ لا یبالی ما قالَ وَ لا ما قیلَ لَهُ.»:

همانا خداوند بهشت را بر هر هرزه گوِ كم حیا كه باكی ندارد چه می گوید و یا به او چه گویند، حرام گردانیده است.
 

---

13- متكبّر، داخل بهشت نمیشود

«إِیاكَ وَ الْكِبْرَ، فَإِنَّهُ ل